The Anatomy of Melancholy · Chapter 121Notes (5)
This chapter is not translated yet. You are reading the original.
1642. Nat. Comes Mythol. l. 4. c. 6.
1643. Tully 3. Tusc. omnis perturbatio miseria et carnificina est dolor.
1644. M. Drayton in his Her. ep.
1645. Crato consil. 21. lib. 2. moestitia universum infrigidat corpus, calorem innatum extinguit, appetitum destruit.
1646. Cor refrigerat tristitia, spiritus exsiccat, innatumque calorem obruit, vigilias inducit, concoctionem labefactat, sanguinem incrassat, exageratque melancholicum succum.
1647. Spiritus et sanguis hoc contaminatur. Piso.
1648. Marc. vi. 16. 11.
1649. Maerore maceror, marcesco et consenesco miser, ossa atque pellis sum misera macritudice. Plaut.
1650. Malum inceptum et actum a tristitia sola.
1651. Hildesheim, spicel. 2. de melancholia, maerore animi postea accedente, in priora symptomata incidit.
1652. Vives, 3. de anima, c. de maerore. Sabin. in Ovid.
1653. Herodian. l. 3. maerore magis quem morbo consumptus est.
1654. Bothwallius atribilarius obiit Brizarrus Genuensis hist. &c.
1655. So great is the fierceness and madness of melancholy.
1656. Moestitia cor quasi percussum constringitur, tremit et languescit cum acri sensu doloris. In tristitia cor fugiens attrahit ex Splene lentum humorem melancholicum, qui effusus sub costis in sinistro latere hypocondriacos flatus facit, quod saepe accidit iis qui diuturna cura et moestitia conflictantur. Melancthon.
1657. Lib. 3. Aen. 4.
1658. Et metum ideo deam sacrarunt ut bonam mentem concederet. Varro, Lactantius, Aug.
1659. Lilius Girald. Syntag. l. de diis miscellaniis.
1660. Calendis Jan. feriae sunt divae Angeronae, cui pontifices in sacello Volupiae sacra faciunt, quod angores et animi solicitudines propitiata propellat.
1661. Timor inducit frigus, cordis palpitationem, vocis defectum atque pallorem. Agrippa, lib. 1. cap. 63. Timidi semper spiritus habent frigidos. Mont.
1662. Effusas cernens fugientes agmine turmas; quis mea nunc inflat cornua Faunus ait? Alciat.
1663. Metus non solum memoriam consternat, sed et institutum animi omne et laudabilem conatum impedit. Thucidides.
1664. Lib. de fortitudine et virtute Alexandri, ubi prope res adfuit terribilis.
1665. Sect. 2. Mem. 3. Subs. 2.
1666. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 3.
1667. Subtil. 18. lib. timor attrahit ad se Daemonas, timor et error multum in hominibus possunt.
1668. Lib. 2. Spectris ca. 3. fortes raro spectra vident, quia minus timent.
1669. Vita ejus.
1670. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 7.
1671. De virt. et vitiis.
1672. Com. in Arist. de Anima.
1673. Qui mentem subjecit timoria dominationi, cupiditatis, doloris, ambitionis, pudoris, felix non est, sed omnino miser, assiduis laborius torquetur et miseria.
1674. Multi contemnunt mundi strepitum, reputant pro nihilo gloriam, sed timent infamiam, offensionem, repulsam. Voluptatem severissime contemnunt, in dolore sunt molliores, gloriam negligunt, franguntur infamia.
1675. Gravius contumeliam ferimus quam detrimentum, ni abjecto nimis animo sinius. Plut. in Timol.
1676. Quod piscatoris aenigma solvere non posset.
1677. Ob Tragoediam explosam, mortem sibi gladio concivit.
1678. Cum vidit in triumphum se servari, causa ejus ignominiae vitandae mortem sibi concivit. Plut.
1679. Bello victus, per tres dies sedit in prora navis, abstinens ab omni consortio, etiam Cleopatiae, postea se interfecit.
1680. Cum male recitasset Argonautica, ob pudorem exulavit.
1681. Quidam prae verecundia simul et dolore in insaniam incidunt, eo quod a literatorum gradu in examine excluduntur.
1682. Hostratus cucullatus adeo graviter ob Reuclini librum, qui inscribitur, Epistolae obscurorum virorum, dolore simul et pudore sauciatus, ut seipsum interfecerit.
1683. Propter ruborem confusus, statim cepit delirare, &c. ob suspicionem, quod vili illum crimine accusarent.
1684. Horat.
1685. Ps. Impudice. B. Ita est. Ps. sceleste. B. dicis vera Ps. Verbero. B. quippeni Ps. furcifer. B. factum optime. Ps. soci fraude. B. sunt mea istaec Ps. parricida B. perge tu Ps. sacrilege. B. fateor. Ps. perjure B. vera dicis. Ps. pernities adolescentum B. acerrime. Ps. fur. B. babe. Ps. fugitive. B. bombax. Ps. fraus populi. B. Planissime. Ps. impure leno, coenum. B. cantores probos. Pseudolus, act. 1. Scen. 3.
1686. Melicerta exclaims, “all shame has vanished from human transactions.” Persius. Sat. V.
1687. Cent. 7. e Plinio.
1688. Multos vide mus propter invidiam et odium in melancholiam incidisse: et illos potissimum quorum corpora ad hanc apta sunt.
1689. Invidia affligit homines adeo et corrodit, ut hi melancholici penitus fiant.
1690. Hor.
1691. His vultus minax, torvus aspectus, pallor in facie, in labiis tremor, stridor in dentibus, &c.
1692. Ut tinea corrodit vestimentum sic, invidiae eum qui zelatur consumit.
1693. Pallor in ore sedet, macies in corpore toto. Nusquam recta acies, livent rubigine dentes.
1694. Diaboli expressa Imago, toxicum charitatis, venenum amicitiae, abyssus mentis, non est eo monstrosius monstrum, damnosius damnum, urit, torret, discruciat macie et squalore conficit. Austin. Domin. primi. Advent.
1695. Ovid. He pines away at the sight of another's success——it is his special torture.
1696. Declam. 13. linivit flores maleficis succis in venenum mella convertens.
1697. Statuis cereis Basilius eos comparat, qui liquefiunt ad praesentiam solis, qua alii gaudent et ornantur. Muscis alii, quae ulceribus gaudent, amaena praetereunt sistunt in faetidis.
1698. Misericordia etiam quae tristitia quaedam est, saepe miserantis corpus male afficit Agrippa. l. 1. cap. 63.
1699. Insitum mortalibus a natura recentem aliorem felicitatem aegris oculis intueri, hist. l. 2. Tacit.
1700. Legi Chaldaeos, Graecos, Hebraeos, consului sapientes pro remedio invidiae, hoc enim inveni, renunciare felicitati, et perpetuo miser esse.
1701. Omne peccatum aut excusationem secum habet, aut voluptatem, sola invidia utraque caret, reliqua vitia finem habent, ira defervescit, gula satiatur, odium finem habet, invidia nunquam quiescit.
1702. Urebat me aemulatio propter stultos.
1703. Hier. 12.1.
1704. Hab. 1.
1705. Invidit privati nomen supra principis attolli.
1706. Tacit. Hist. lib. 2. part. 6.
1707. Periturae dolore et invidia, si quem viderint ornatiorem se in publicum prodiisse. Platina dial. amorum.
1708. Ant. Guianerius, lib. 2. cap. 8. vim. M. Aurelii faemina vicinam elegantius se vestitam videns, leaenae instar in virum insurgit, &c.
1709. Quod insigni equo et ostro veheretur, quanquam nullius cum injuria, ornatum illum tanquam laesae gravabantur.
1710. Quod pulchritudine omnes excelleret, puellae indignatae occiderunt.
1711. Late patet invidiae foecundae pernities, et livor radix omnium malorum, fons cladium, inde odium surgit emulatio Cyprian, ser. 2. de Livore.
1712. Valerius, l. 3. cap. 9.
1713. Qualis est animi tinea, quae tabes pectoris zelare in altero vel aliorum felicitatem suam facere miseriam, et velut quosdam pectori suo admovere carnifices, cogitationibus et sensibus suis adhibere tortores, qui se intestinis cruciatibus lacerent. Non cibus talibus laetus, non potus potest esse jucundus; suspiratur semper et gemitur, et doletur dies et noctes, pectus sine intermissione laceratur.
1714. Quisquis est ille quem aemularis, cui invides is te subterfugere potest, at tu non te ubicunque fugeris adversarius tuus tecum est, hostis tuus semper in pectore tuo est, pernicies intus inclusa, ligatus es, victus, zelo dominante captivus: nec solatia tibi ulla subveniunt; hinc diabolus inter initia statim mundi, et periit primus, et perdidit, Cyprian, ser. 2. de zelo et livore.
1715. Hesiod op dies.
1716. Rama cupida aequandi bovem, se distendebat, &c.
1717. alit ingenia: Paterculus poster. Vol.
1718. Grotius Epig. lib. 1. “Ambition always is a foolish confidence, never a slothful arrogance.”
1719. Anno 1519. between Ardes and Quine.
1720. Spartian.
1721. Plutarch.
1722. Johannes Heraldus, l. 2. c. 12. de bello sac.
1723. Nulla dies tantum poterit lenire furorem. Aeterna bella pace sublata gerunt. Jurat odium, nec ante invisum esse desinit, quam esse desiit. Paterculus, vol. 1.
1724. Ita saevit haec stygia ministra ut urbes subvertat aliquando, deleat populos, provincias alioqui florentes redigat in solitudines, mortales vero miseros in profunda miseriarum valle miserabiliter immergat.
1725. Carthago aemula Romani imperii funditus interiit. Salust. Catil.
1726. Paul 3. Col.
1727. Rom. 12.
1728. Grad. I. c. 54.
1729. Ira et in moeror et ingens animi consternatio melancholicos facit. Areteus. Ira Immodica gignit insaniam.
1730. Reg. sanit. parte 2. c. 8. in apertam insaniam mox duciter iratus.
1731. Gilberto Cognato interprete. Multis, et praesertim senibus ira impotens insaniam fecit, et importuna calumnia, haec initio perturbat animum, paulatim vergit ad insaniam. Porro mulierum corpora multa infestant, et in hunc morbum adducunt, praecipue si que oderint aut invideant, &c. haec paulatim in insaniam tandem evadunt.
1732. Saeva animi tempestas tantos excitans, fluctus ut statim ardescant oculi os tremat, lingua titubet, dentes concrepant, &c.
1733. Ovid.
1734. Terence.
1735. Infensus Britanniae Duci, et in ultionem versus, nec cibum cepit, nec quietem, ad Calendas Julias 1392. comites occidit.
1736. Indignatione nimia furens, animique impotens, exiliit de lecto, furentem non capiebat aula, &c.
1737. An ira possit hominem interimere.
1738. Abernethy.
1739. As Troy, saevae memorem Hunonis ob iram.
1740. Stultorum regum et populorum continet astus.
1741. Lib. 2. Invidia est dolor et ambitio est dolor, &c.
1742. Insomnes Claudianus. Tristes, Virg. Mordaces, Luc. Edaces, Hor. moestae, amarae, Ovid damnosae, inquietae, Mart. Urentes, Rodentes. Mant. &c.
1743. Galen, l. 3. c. 7. de locis affectis, homines sunt maxime melancholici, quando vigiliis multis, et solicitudinibus, et laboribus, et curis fuerint circumventi.
1744. Lucian. Podag.
1745. Omnia imperfecta, confusa, et perturbatione plena, Cardan.
1746. Lib. 7. nat. hist, cap. 1. hominem nudum, et ad vagitum edit, natura. Flens ab initio, devinctus jacet, &c.
1747. (Greek: Dakru cheon genemin, kai dakrutas epithukoko, to genos anthropon poludakruton, asthenes hoikzoun.) Lachrymans natus sum, et lachrymans morior, &c.
1748. Ad Marinum.
1749. Boethius.
1750. Initium caecitas progressum labor, exitum dolor, error omnia: quem tranquillum quaeso, quem non laboriosum aut anxium diem egimus? Petrarch.
1751. Ubique periculum, ubique dolor, ubique naufragium, in hoc ambitu quocunque me vertam. Lipsius.
1752. Hom. 10. Si in forum iveris, ibi rixae, et pugnae; si in curiam, ibi fraus, adulatio: si in domum privatam, &c.
1753. Homer.
1754. Multis repletur homo miseriis, corporis miseriis, animi miseriis, dum dormit, dum vigilat, quocunque se vertit. Lususque rerum, temporumque nascimur.
1755. In blandiente fortuna intolerandi, in calamitatibus lugubres, semper stulti et miseri, Cardan.
1756. Prospera in adversis desidero, et adversa prosperis timeo, quis inter haec medius locus, ubi non fit humanae vitae tentatio?
1757. Cardan. consol. Sapientiae Labor annexus, gloriae invidia, divitiis curae, soboli solicitudo, voluptati morbi, quieti paupertas, ut quasi fruendoriun scelerum causa nasci hominem possis cum Platonistis agnoscere.
1758. Lib. 7. cap. 1. Non satis aestimare, an melior parens natura homini, an tristior noverca fuerit: Nulli fragilior vita, pavor, confusio, rabies major, uni animantium ambitio data, luctus, avaritia, uni superstitio.
1759. Euripides. “I perceive such an ocean of troubles before me, that no means of escape remain.”
1760. De consol. l. 2. Nemo facile cum conditione sua concordat, inest singulis quod imperiti petant, experti horreant.
1761. Esse in honore juvat, mox displicet.
1762. Hor.
1763. Borrheus in 6. Job. Urbes et oppida nihil aliud sunt quam humanarum aerumnarum domicilia quibus luctus et moeror, et mortalium varii infinitique labores, et omnis generis vitia, quasi septis includuntur.
1764. Nat. Chytreus de lit. Europae. Laetus nunc, mox tristis; nunc sperans, paulo post diffidens; patiens hodie, cras ejuians; nunc pallens, rubens, currens, sedens, claudicans; tremens, &c.
1765. Sua cuique calamitas praecipua.
1766. Cn. Graecinus.
1767. Epist. 9. l. 7. Miser est qui se beatissimum non judicat, licet imperet mundo non est beatus, qui se non putat: quid enim refert qualis status tuus sit, si tibi videtur malus.
1768. Hor. ep. 1. l. 4.
1769. Hor. Ser. 1. Sat. 1.
1770. Lib. de curat. graec. affect. cap. 6. de provident. Multis nihil placet atque adeo et divitias damnant, et paupertatem, de morbis expostulant, bene valentes graviter ferunt, atque ut semel dicam, nihil eos delectat, &c.
1771. Vix ultius gentis, aetatis, ordinis, hominem invenies cujus felicitatem fortunae Metelli compares, Vol. 1.
1772. P. Crassus Mutianus, quinque habuisse dicitur rerum bonarum maxima, quod esset ditissimus, quod esset nobilissimus, eloquentissimus, Jurisconsultissimus, Pontifex maximus.
1773. Lib. 7. Regis filia, Regis uxor, Regis mater.
1774. Qui nihil unquam mali aut dixit, aut fecit, aut sensit, qui bene semper fecit, quod aliter facere non potuit.
1775. Solomon. Eccles. 1. 14.
1776. Hor. Art. Poet.
1777. Jovius, vita ejus.
1778. 2 Sam. xii. 31.
1779. Boethius, lib. 1. Met. Met. 1.
1780. Omnes hic aut captantur, aut captant: aut cadavera quae lacerantur, aut corvi qui lacterant. Petron.
1781. Homo omne monstrum est, ille nam susperat feras, luposque et ursos pectore obscuro tegit. Hens.
1782. Quod Paterculus de populo Romano durante bello Punico per annos 115, aut bellum inter eos, aut belli praeparatio, aut infida pax, idem ego de mundi accolis.
1783. Theocritus Edyll. 15.
1784. Qui sedet in mensa, non meminit sibi otioso ministrare negotiosos, edenti esurientes, bibenti sitientes, &c.
1785. Quando in adolescentia sua ipsi vixerint, lautius et liberius voluptates suas expleverint, illi gnatis impenunt duriores continentiae leges.
1786. Lugubris Ate luctuque fero Regum tumidas obsidet arces. Res est inquieta felicitas.
1787. Plus aloes quam mellis habet. Non humi jacentem tolleres. Valer. l. 7. c. 3.
1788. Non diadema aspicias, sed vitam afflictione refertam, non catervas satellitum, sed curarum multitudinem.
1789. As Plutarch relateth.
1790. Sect. 2. memb. 4. subsect. 6.
1791. Stercus et urina, medicorum fercula prima.
1792. Nihil lucrantur, nisi admodum mentiendo. Tull. Offic.
1793. Hor. l. 2. od. 1.
1794. Rarus felix idemque senex. Seneca in Her. aeteo.
1795. Omitto aegros, exules, mendicos, quos nemo audet felices dicere. Card. lib. 8. c. 46. de rer. var.
1796. Spretaeque injuria formae.
1797. Hor.
1798. Attenuant vigiles corpus miserabile curae.
1799. Plautus.
1800. Haec quae crines evellit, aerumna.
1801. Optimum non nasci, aut cito mori.
1802. Bonae si rectam rationem sequuntur, malae si exorbitant.
1803. Tho. Buovie. Prob. 18.
1804. Molam asinariam.
1805. Tract. de Inter. c. 92.
1806. Circa quamlibet rem mundi haec passio fieri potest, quae superflue diligatur. Tract. 15. c. 17.
1807. Ferventius desiderium.
1808. Imprimis vero Appetitus, &c. 3. de alien. ment.
1809. Conf. l. c. 29.
1810. Per diversa loca vagor, nullo temporis momento quiesco, talis et talis esse cupio, illud atque illud habere desidero.
1811. Ambros. l. 3. super Lucam. aerugo animae.
1812. Nihil animum cruciat, nihil molestius inquietat, secretum virus, pestis occulta, &c. epist. 126.
1813. Ep. 88.
1814. Nihil infelicius his, quantus iis timor, quanta dubitatio, quantus conatus, quanta solicitudo, nulla illis a molestiis vacua hora.
1815. Semper attonitus, semper pavidus quid dicat, faciatve: ne displiceat humilitatem simulat, honestatem mentitur.
1816. Cypr. Prolog. ad ser. To. 2. cunctos honorat, universis inclinat, subsequitur, obsequitur, frequentat curias, visitat, optimates amplexatur, applaudit, adulatur: per fas et nefas e latebris, in omnem gradum ubi aditus patet se integrit, discurrit.
1817. Turbae cogit ambitio regem inservire, ut Homerus Agamemnonmem querentem inducit.
1818. Plutarchus. Quin convivemur, et in otio nos oblectemur, quoniam in promptu id nobis sit, &c.
1819. Jovius hist. l. 1. vir singulari prudentia, sed profunda ambitione, ad exitium Italae natus.
1820. Ut hedera arbori adhaeret, sic ambitio, &c.
1821. Lib. 3. de contemptu rerum fortuitarum. Magno conatu et impetu moventur, super eodem centro rotati, non proficiunt, nec ad finem perveniunt.
1822. Vita Pyrrhi.
1823. Ambitio in insaniam facile delabitur, si excedat. Patritius, l. 4. tit. 20. de regis instit.
1824. Lib. 5. de rep. cap. 1.
1825. Imprimis vero appetitus, seu concupiscentia nimia rei alicujus, honestae vel inhonestae, phantasiam laedunt; unde multi ambitiosi, philauti, irati, avari, insani, &c. Felix Plater, l. 3. de mentis alien.
1826. Aulica vita colluvies ambitionis, cupiditatis, simulationis, imposturae, fraudis, invidiae, superbiae Titannicae diversorium aula, et commune conventiculum assentandi artificum, &c. Budaeus de asse. lib. 5.
1827. In his Aphor.
1828. Plautus Curcul. Act. 4. Sce. 1.
1829. Tom. 2. Si examines, omnes miseriae causas vel a furioso contendendi studio, vel ab injusta cupiditate, origine traxisse scies. Idem fere Chrysostomus com. in c. 6. ad Roman. ser. 11.
1830. Cap. 4. 1.
1831. Ut sit iniquus in deum, in proximum, in seipsum.
1832. Si vero, Crateva, inter caeteras herbarum radices, avaritiae radicem secare posses amaram, ut nullae reliquiae essent, probe scito, &c.
1833. Cap. 6. Dietae salutis: avaritia est amor immoderatus pecuniae vel acquirendae, vel retinendae.
1834. Ferum profecto dirumque ulcus animi, remediis non cedens medendo exasperatur.
1835. Malus est morbus maleque afficit avaritia siquidem censeo, &c. avaritia difficilius curatur quam insania: quoniam hac omnes fere medici laborant. Hib. ep. Abderit.
1836. Qua re non es lassus? lucrum faciendo: quid maxime delectabile? lucrari.
1837. Extremos currit mercator ad Indos. Hor.
1838. Hom. 2. aliud avarus aliud dives.
1839. Divitiae ut spinae animum hominis timoribus, solicitudinibus, angoribus mirifice pungunt, vexant, cruciant. Greg. in hom.
1840. Epist. ad Donat. cap. 2.
1841. Lib. 9. ep. 30.
1842. Lib. 9. cap. 4. insulae rex titulo, sed animopecuniae miserabile mancipium.
1843. Hor. 10. lib. 1.
1844. Danda est hellebori multo pars maxima avaris.
1845. Luke. xii. 20. Stulte, hac nocte eripiam animam tuam.
1846. Opes quidem mortalibus sunt dementia Theog.
1847. Ed. 2. lib. 2. Exonerare cum se possit et relevare ponderibus pergit magis fortunis augentibus pertinaciter incubare.
1848. Non amicis, non liberis, non ipsi sibi quidquam impertit, possidet ad hoc tantum, ne possidere alteri liceat, &c. Hieron. ad Paulin. tam deest quod habet quam quod non habet.
1849. Epist. 2. lib. 2. Suspirat in convivio, bibat licet gemmis et toro molliore marcidum corpus condiderit, vigilat in pluma.
1850. Angustatur ex abundantia, contristatur ex opulentia, infelix praesentibus bonis, infelicior in futuris.
1851. Illorum cogitatio nunquam cessat qui pecunias supplere diligunt. Guianer. tract. 15. c. 17.
1852. Hor. 3. Od. 24. Quo plus sunt potae, plus sitiunter aquae.
1853. Hor. l. 2. Sat. 6. O si angulus ille proximus accedat, qui nunc deformat agellum.
1854. Lib. 3. de lib. arbit. Immoritur studiis, et amore senescit habendi.
1855. Avarus vir inferno est similis, &c. modum non habet, hoc egentior quo plura habet.
1856. Erasm. Adag. chil. 3. cent. 7. pro. 72 Nulli fidentes omnium formidant opes, ideo pavidum malum vocat Euripides: metuunt tempestates ob frumentum, amicos ne rogent, inimicos ne laedant, fures ne rapiant, bellum timent, pacem timent, summos, medios, infinos.
1857. Hall Char.
1858. Agellius, lib. 3. cap. 1. interdum eo sceleris perveniunt ob lucrum, ut vitam propriam commutent.
1859. Lib. 7. cap. 6.
1860. Omnes perpetuo morbo agitantur, suspicatur omnes timidus sibique ob aurum insidiari putat, nunquam quiescens, Plin. Prooem. lib. 14.
1861. Cap. 18. in lecto jacens interrogat uxorem an arcam probe clausit, an capsula, &c. E lecto surgens nudus et absque calceis, accensa lucerna omnia obiens et lustrans, et vix somno indulgens.
1862. Curis extenuatus, vigilans et secum supputans.
1863. Cave quenquam alienum in aedes intromiseris. Ignem extinqui volo, ne causae quidquam sit quod te quisquam quaeritet. Si bona fortuna veniat ne intromiseris; Occlude sis fores ambobus pessulis. Discrutior animi quia domo abeundum est mihi: Nimis hercule invitus abeo, nec quid agam scio.
1864. Ploras aquam profundere, &c. periit dum fumus de tigillo exit foras.
1865. Juv. Sat. 14.
1866. Ventrocosus, nudus, pallidus, laeva pudorem occultans, dextra siepsum strangulans, occurit autem exeunti poenitentia his miserum conficiens, &c.
1867. Luke XV.
1868. Boethius.
1869. In Oeconom. Quid si nunc ostendam eos qui magna vi argenti domus inutiles aedificant, inquit Socrates.
1870. Sarisburiensis Polycrat. l. 1. c. 14. venatores omnes adhuc institutionem redolent centaurorum. Raro invenitur quisquam eorum modestus et gravis, raro continens, et ut credo sobrius unquam.
1871. Pancirol. Tit. 23. avolant opes cum accipitre.
1872. Insignis venatorum stultitia, et supervacania cura eorum, qui dum nimium venationi insistunt, ipsi abjecta omni humanitate in feras degenerant, ut Acteon, &c.
1873. Sabin. in Ovid. Metamor.
1874. Agrippa de vanit. scient. Insanum venandi studium, dum a novalibus arcentur agricolae subtrahunt praedia rusticis, agricolonis praecluduntur sylvae et prata pastoribus ut augeantur pascua feris.—Majestatis reus agricola si gustarit.
1875. A novalibus suis arcentur agricolae, dum ferae habeant vagandi libertatem: istis, ut pascua augeantur, praedia subtrahuntur, &c. Sarisburiensis.
1876. Feris quam hominibus aequiores. Cambd. de Guil. Conq. qui 36 Ecclesias matrices depopulatus est ad forestam novam. Mat. Paris.
1877. Tom. 2. de vitis illustrium, l. 4. de vit. Leon. 10.
1878. Venationibus adeo perdite studebat et aucupiis.
1879. Aut infeliciter venatus tam impatiens inde, ut summos saepe viros acerbissimis contumeliis oneraret, et incredibile est quali vultus animique habitu dolorem iracundiamque praeferret, &c.
1880. Unicuique autem hoc a natura insitum est, ut doleat sicubi erraverit aut deceptus sit.
1881. Juven. Sat. 8. Nec enim loculis comitan tibus itur, ad casum tabulae, posita sed luditur arca Leinnius instit. ca. 44. mendaciorum quidem, et perjuriorum et paupertatis mater est alea, nullam habens patrimonii reverentiam, quum illud effuderit, sensim in furta delabitur et rapinas. Saris, polycrat. l. 1. c. 5.
1882. Damhoderus.
1883. Dan. Souter.
1884. Petrar. dial. 27.
1885. Salust.
1886. Tom. 3 Ser. de Allea.
1887. Plutus in Aristop. calls all such gamesters madmen. Si in insanum hominem contigero. Spontaneum ad se trahunt furorem, et os, et nares et oculos rivos faciunt furoris et diversoria, Chrys. hom. 17.
1888. Pascasius Justus l. 1. de alea.
1889. Seneca.
1890. Hall.
1891. In Sat. 11. Sed deficiente crumena: et crescente gula, quis te manet exitus—rebus in ventrem mersis.
1892. Spartian. Adriano.
1893. Alex. ab. Alex. lib. 6. c. 10. Idem Gerbelius, lib. 5. Grae. disc.
1894. Fines Moris.
1895. Justinian in Digestis.
1896. Persius Sat. 5. “One indulges in wine, another the die consumes, a third is decomposed by venery.”
1897. Poculum quasi sinus in quo saepe naufragium faciunt, jactura tum pecuniae tum mentis Erasm. in Prov. calicum remiges. chil. 4. cent. 7. Pro. 41.
1898. Ser. 33. ad frat. in Eremo.
1899. Liberae unius horae insaniam aeterno temporis taedio pensant.
1900. Menander.
1901. Prov. 5.
1902. Merlin, cocc. “That momentary pleasure blots out the eternal glory of a heavenly life.”.
1903. Hor.
1904. Sagitta quae animam penetrat, leviter penetrat, sed non leve infligit vulnus sup. cant.
1905. Qui omnem pecuniarum contemptum habent, et nulli imaginationis totius munsi se immiscuerint, et tyrannicas corporis concupiscentias sustinuerint hi multoties capti a vana gloria omnia perdiderunt.
1906. Hac correpti non cogitant de medela.
1907. Dii talem a terris avertite pestem.
1908. Ep ad Eustochium, de custod. virgin.
1909. Lyps. Ep. ad Bonciarium.
1910. Ep. lib. 9. Omnia tua scripta pulcherrima existimo, maxime tamen illa, quae de nobis.
1911. Exprimere non possum quam sit jucundum, &c.
1912. Hierom. et licet nos indignos dicimus et calidus rubor ora perfundat, attamen ad laudem suam intrinsecus animae laetantur.
1913. Thesaur. Theo.
1914. Nec enim mihi cornea fibra est. Per.
1915. E manibus illis, Nascentur violae. Pers. 1. Sat.
1916. Omnia enim nostra, supra modum placent.
1917. Fab. l. 10. c. 3. Ridentur mala componunt carmina, verum gaudent scribentes, et se venerantur, et ultra. Si taceas laudant, quicquid scripsere beati. Hor. ep. 2. l. 2.
1918. Luke xviii. 10.
1919. De meliore luto finxit praecordia Titan.
1920. Auson. sap. Chil. 3. cent. 10. pro. 97.
1921. Qui se crederet neminem ulla u re praestantiorem.
1922. Tanto fastu scripsit, ut Alexandri gesta inferiora scriptis suis existimaret, Io. Vossius lib. 1. cap. 9. de hist.
1923. Plutarch. vie. Catonis.
1924. Nemo unquam Poeta aut Orator, qui quenquam se meliorem arbitraretur.
1925. Consol. ad Pammachium mundi Philosophus, gloriae animal, et popularis aurae et rumorum venale mancipium.
1926. Epist. 5. Capitoni suo Diebus ac noctibus, hoc solum cogito si qua me possum levare humo. Id voto meo sufficit, &c.
1927. Tullius.
1928. Ut nomen meum scriptis, tuis illustretur. Inquies animus studio aeternitatis, noctes et dies angebatur. Hensius forat. uneb. de Scal.
1929. Hor. art. Poet.
1930. Od. Vit. l. 3. Jamque opus exegi. Vade liber felix Palingen. lib. 18.
1931. In lib. 8.
1932. De ponte dejicere.
1933. Sueton. lib. degram.
1934. Nihil libenter audiunt, nisi laudes suas.
1935. Epis. 56. Nihil aliud dies noctesque cogitant nisi ut in studiis suis laudentur ab hominibus.
1936. Quae major dementia aut dici, aut excogitari potest, quam sic ob gloriam cruciari? Insaniam istam domine longe fac a me. Austin. cons. lib. 10. cap. 37.
1937. “As Camelus in the novel, who lost his ears while he was looking for a pair of horns.”
1938. Mart. l. 5. 51.
1939. Hor. Sat. 1. l. 2.
1940. Lib. cont. Philos. cap. 1.
1941. Tul. som. Scip.
1942. Boethius.
1943. Putean. Cisalp. hist. lib. 1.
1944. Plutarch. Lycurgo.
1945. Epist. 13. Illud te admoneo, ne eorum more facias, qui non proficere, sed conspici cupiunt, quae in habitu tuo, aut genere vitae notabilia sunt. Asperum cultum et vitiosum caput, negligentiorem barbam, indictum argento odium, cubile humi positum, et quicquid ad laudem perversa via sequitur evita.
1946. Per.
1947. Quis vero tam bene modulo suo metiri se novit, ut eum assiduae et immodicae laudationes non moveant? Hen. Steph.
1948. Mart.
1949. Stroza. “If you will accept divine honours, we will willingly erect and consecrate altars to you.”
1950. Justin.
1951. Livius. Gloria tantum elatus, non ira, in medios hostes irruere, quod completis muris conspici se pugnantem, a muro spectantibus, egregium ducebat.
1952. “Applauded virtue grows apace, and glory includes within it an immense impulse.”
1953. I demens, et suevas curre per Alpes, Aude Aliquid, &c. ut pueris placeas, et declamatio fias. Juv. Sat. 10.
1954. In moriae Encom.
1955. Juvenal. Sat. 4.
1956. “There is nothing which overlauded power will not presume to imagine of itself.”
1957. Sueton. c. 12. in Domitiano.
1958. Brisonius.
1959. Antonius ab assentatoribus evectus Librum se patrem apellari jussit, et pro deo se venditavit redimitus hedera, et corona velatus aurea, et thyrsum tenens, cothurnisque succinctus curru velut Liber pater vectus est Alexandriae. Pater. vol. post.
1960. Minervae nuptias ambit, tanto furore percitus, ut satellites mitteret ad videndum num dea in thalamis venisset, &c.
1961. Aelian. li. 12.
1962. De mentis alienat. cap. 3.
1963. Sequiturque superbia formam. Livius li. 11. Oraculum est, vivida saepe ingenia, luxuriare hac et evanescere multosque sensum penitus amisisse. Homines intuentur, ac si ipsi non essent homines.
1964. Galeus de rubeis, civis noster faber ferrarius, ob inventionem instrumenti Cocleae olim Archimedis dicti, prae laetitia insanivit.
1965. Insania postmodum correptus, ob nimiam inde arrogantiam.
1966. Bene ferre magnam disce fortunam Hor. Fortunam reverenter habe, quicunque repente Dives ab exili progrediere loco. Ausonius.
1967. Processit squalidus et submissus, ut hesterni Diei gaudium intemperans hodie castigaret.
1968. Uxor Hen. 8.
1969. Neutrius se fortunae extremum libenter experturam dixit: sed si necessitas alterius subinde imponeretur, optare se difficilem et adversam: quod in hac nulli unquam defuit solatium, in altera multis consilium, &c. Lod. Vives.
1970. Peculiaris furor, qui ex literis fit.
1971. Nihil magis auget, ac assidua studia, et profundae cogitationes.
1972. Non desunt, qui ex jugi studio, et intempestiva lucubratione, huc devenerunt, hi prae caeteris enim plerunque melancholia solent infestari.
1973. Study is a continual and earnest meditation, applied to something with great desire. Tully.
1974. Et illi qui sunt subtilis ingenii, et multae praemeditationis, de facili incidunt in melancholiam.
1975. Ob studiorum solicitudinem lib. 5. Tit. 5.
1976. Gaspar Ens Thesaur Polit. Apoteles. 31. Graecis hanc pestem relinquite quae dubium non est, quin brevi omnem iis vigorem ereptura Martiosque spiritus exhaustura sit; Ut ad arma tractanda plane inhabiles futuri sint.
1977. Knoles Turk. Hist.
1978. Acts, xxvi. 24.
1979. Nimiis studiis melancholicus evasit, dicens se Biblium in capite habere.
1980. Cur melancholia assidua, crebrisque deliramentis vexentur eorum animi ut desipere cogantur.
1981. Solers quilibet artifex instrumenta sua diligentissime curat, penicellos pictor; malleos incudesque faber ferrarius; miles equos, arma venator, auceps aves, et canes, Cytharam Cytharaedus, &c. soli musarum mystae tam negligentes sunt, ut instrumentum illud quo mundum universum metiri solent, spiritum scilicet, penitus negligere videantur.
1982. Arcus et arma tibi non sunt imitanda Dianae. Si nunquam cesses tendere mollis erit. Ovid.
1983. Ephemer.
1984. Contemplatio cerebrum exsiccat et extinguit calorem naturalem, unde cerebrum frigidum et siccum evadit quod est melancholicum. Accedit ad hoc, quod natura in contemplatione, cerebro prorsus cordique intenta, stomachum heparque destituit, unde ex alimentis male coctis, sanguis crassus et niger efficitur, dum nimio otio membrorum superflui vapores non exhalant.
1985. Cerebrum exsiccatur, corpora sensim gracilescunt.
1986. Studiosi sunt Cacectici et nunquam bene colorati, propter debilitatem digestivae facultatis, multiplicantur in iis superfluitates. Jo. Voschius parte 2. cap. 5. de peste.
1987. Nullus mihi per otium dies exit, partem noctis studiis dedico, non vero somno, sed oculos vigilia fatigatos cadentesque, in operam detineo.
1988. Johannes Hanuschias Bohemus. nat. 1516. eruditus vir, nimiis studiis in Phrenesin incidit. Montanus instances in a Frenchman of Tolosa.
1989. Cardinalis Caecius; ob laborem, vigiliam, et diuturna studia factus Melancholicus.
1990. Perls. Sat. 3. They cannot fiddle; but, as Themistocles said, he could make a small town become a great city.
1991. Perls. Sat.
1992. Ingenium sibi quod vanas desumpsit Athenas et septem studiis annos dedit, insenuitque. Libris et curis statua taciturnius exit, Plerunque et risu populum quatit, Hor. ep. 1. lib. 2.
1993. Translated by M. B. Holiday.
1994. Thomas rubore confusus dixit se de argumento cogitasse.
1995. Plutarch. vita Marcelli, Nec sensit urbem captam, nec milites in domum irruentes, adeo intentus studiis, &c.
1996. Sub Furiae larva circumivit urbem, dictitans se exploratorem ab inferis venisse, delaturum daemonibus mortalium pecata.
1997. Petronius. Ego arbitror in scholis stultissimos fieri, quia nihil eorum quae in usu habemus aut audiunt aut vident.
1998. Novi meis diebus, plerosque studiis literarum deditos, qui disciplinis admodum abundabant, sed si nihil civilitatis habent, nec rem publ. nec domesticam regere norant. Stupuit Paglarensis et furti vilicum accusavit, qui suem foetam undecim pocellos, asinam unum duntaxat pullam enixam retulerat.
1999. Lib. 1. Epist. 3. Adhuc scholasticus tantum est; quo genere hominum, nihil aut est simplicius, aut sincerius aut melius.
2000. Jure privilegiandi, qui ob commune bonum abbreviant sibi vitam.
2001. Virg. 6. Aen.
2002. Plutarch, vita ejus. Certum agricolationis lucrum, &c.
2003. Quotannis fiunt consules et proconsules. Rex et Poeta quotannis non nascitur.
2004. Mat. 21.
2005. Hor. epis. 20. l. 1.
2006. Lib 1. de contem. amor.
2007. Satyricon.
2008. Juv, Sat. 5.
2009. Ars colit astra.
2010. Aldrovandus de Avibus. l. 12. Gesner, &c.
2011. Literas habent queis sibi et fortunae suae maledicant. Sat. Menip.
2012. Lib. de libris Propriis fol. 24.
2013. Praefat translat. Plutarch.
2014. Polit. disput. laudibus extollunt eos ac si virtutibus pollerent quos ob infinita scelera potius vituperare oporteret.
2015. Or as horses know not their strength, they consider not their own worth.
2016. Plura ex Simonidis familiaritate Hieron consequutus est, quam ex Hieronis Simonides.
2017. Hor. lib. 4. od. 9.
2018. Inter inertes et Plebeios fere jacet, ultimum locum habens, nisi tot artis virtutisque insignia, turpiter, obnoxie, supparisitando fascibus subjecerit protervae insolentisque potentiae, Lib. I. de contempt. rerum fortuitarum.
2019. Buchanan. eleg. lib.
2020. In Satyricon. intrat senex, sed culta non ita speciosus, ut facile appararet eum hac nota literatum esse, quos divites odisse solent. Ego inquit Poeta sum: Quare ergo tam male vestitus es? Propter hoc ipsum; amor ingenii neminem unquam divitem fecit.